Sign In
Produkty
Skip Navigation LinksSanten > Poland > Produkty > Jaskra

Jaskra

Medyczna nazwa jaskry, glaucoma, pochodzi od greckiego słowa glaukós, oznaczającego „czysty”.

 

To bardzo zdradliwa grupa chorób, które zazwyczaj rozwijają się powoli, przez kilka lat nie dając żadnych objawów. Na początku możesz nawet nie zauważyć ubytków pola widzenia, ponieważ zwykle pojawiają się one w peryferyjnym polu widzenia. Jest to typowe dla najbardziej powszechnej odmiany tej choroby, czyli jaskry z otwartym kątem przesączania. Zanim dostrzeżesz jakieś zmiany, jaskra może się już rozwinąć i spowodować pogorszenie widzenia. Jeśli do tego dojdzie, skonsultuj się z lekarzem okulistą tak szybko, jak to tylko możliwe, ponieważ schorzenie to może doprowadzić do ślepoty.


Jaskra atakuje zazwyczaj obie gałki oczne, choć niekoniecznie w równym stopniu. Mniej uszkodzone oko może widzieć lepiej, podczas gdy stan tego drugiego będzie się pogarszać.

Co to oznacza...

Jaskra to najczęstsza na świecie przyczyna nieodwracalnej utraty wzroku. Atakuje ona nerw wzrokowy łączący oko z mózgiem (tylną część wnętrza gałki ocznej). Uszkodzenia występują często, gdy ciśnienie wewnątrzgałkowe – główny czynnik ryzyka w przypadku tej choroby– jest zbyt wysokie. W takim wypadku dochodzi do zablokowania odpływu cieczy wodnistej, która wypełnia przestrzeń pomiędzy rogówką a soczewką i, między innymi, utrzymuje normalne ciśnienie wewnątrz oka. Istnieje przynajmniej 50 różnych rodzajów jaskry.

 

glaucoma.jpg

Leki stosowane w leczeniu jaskry:

Czynniki ryzyka

Najważniejsze czynniki powodujące ryzyko rozwoju jaskry są następujące:

  • Wysokie ciśnienie wewnątrzgałkowe (CWG): w większości przypadków ciśnienie wewnątrz oka wzrasta, ponieważ odpływ cieczy wodnistej (który utrzymuje ciśnienie na właściwym poziomie) zostaje z jakiejś przyczyny zaburzony.

Ciśnienie w oku może zmieniać się w ciągu godziny, dnia czy tygodnia i zależy od wielu czynników. Statystycznie normalne ciśnienie wynosi 10 do 21 mmHg (milimetrów słupa rtęci). Lekko podwyższone ciśnienie (od 22 do 30 mmHg) nie musi powodować zmian pola widzenia. Jeśli jednak jest ono wyższe niż 30 mm HG, to ryzyko wystąpienia jaskry zwiększa się czterdziestokrotnie. Ogólnie rzecz biorąc, im wyższe ciśnienie, tym większe ryzyko uszkodzenia nerwu wzrokowego. Mimo to ciśnienie wewnątrzgałkowe u wielu pacjentów cierpiących na jaskrę wynosi mniej niż 21 mmHg. Innymi słowy, tolerancja tkanki nerwowej na ciśnienie może się różnić u każdego pacjenta.

  • Wiek: każde kolejne dziesięć lat życia podwaja ryzyko zachorowania na jaskrę (najczęściej występuje ona u osób, które ukończyły 60 rok życia, natomiast bardzo rzadko wśród tych, które mają mniej niż 40 lat).
  • Uwarunkowania rodzinne: jeśli na jaskrę choruje ktoś z Twojej rodziny, prawdopodobieństwo wystąpienia choroby jest od 3 do 9 razy wyższe.
  • Tak zwany zespół eksfoliacji, który występuje najczęściej w krajach nordyckich (charakteryzuje się on występowaniem na powierzchni soczewek szarawych płatków, które lekarz okulista może wykryć przy pomocy mikroskopu).
  • Krótkowzroczność (miopia): jeśli Twoja wada wzroku wynosi więcej niż -3 dioptrie, to ryzyko wystąpienia jaskry wzrasta od dwóch do trzech razy.
  • Rasa: u ludzi pochodzących z obszarów Afryki lub Wysp Karaibskich jaskra występuje od 5 do 6 razy częściej niż u osób rasy kaukaskiej.
  • Niektóre inne schorzenia: cukrzyca, arterioskleroza (stwardnienie tętnic) i nadciśnienie tętnicze mogą upośledzać przepływ krwi w oku i powodować ryzyko powstania zaburzeń jaskrowych.

Diagnoza

Skontaktuj się z lekarzem okulistą:

  • przed ukończeniem 40 roku życia

  • jeśli masz od 40 do 60 lat – co 5 lat

  • jeśli masz ponad 60 lat – co 2 – 3 lata

Aby zdiagnozować jaskrę, lekarz zbada Twoje oczy za pomocą specjalnego mikroskopu – tak zwanej lampy szczelinowej, zapewniającej powiększony, trójwymiarowy obraz wnętrza oka. Używana razem ze specjalnymi soczewkami lampa pozwala na obejrzenie tylnej części oka, w której znajduje się nerw wzrokowy (u osób cierpiących na jaskrę można w tym miejscu dostrzec pewne istotne zmiany).


Lekarz zmierzy także ciśnienie wewnątrzgałkowe oraz grubość rogówki, ponieważ może ona wpłynąć na pomiar ciśnienia. Za pomocą gonioskopii zbada też obszar, w którym tęczówka styka się z rogówką. Dodatkowo Twoje pole widzenia może zostać zbadane za pomocą perymetrii.


W przypadku zdiagnozowania jaskry należy zacząć leczenie polegające na obniżaniu ciśnienia.


Jeśli ciśnienie wewnątrzgałkowe jest wysokie, ale nie stwierdzono objawów jaskry, to możliwe jest dalsze prowadzenie obserwacji bez rozpoczynania leczenia lub profilaktyczne zastosowanie leków. W każdym przypadku decyzję należy podjąć razem z lekarzem okulistą.

Leczenie

Leczenie jaskry polega na obniżeniu ciśnienia wewnątrzgałkowego. Celem jest spowolnienie rozwoju choroby. Niestety istniejących już wad nie da się wyleczyć. Metody leczenia są zazwyczaj wybierane w następującej kolejności:

  1. Leki (krople do oczu)

  2. Zabieg laserowy

  3. Leczenie operacyjne

Leczenie jaskry trwa zazwyczaj do końca życia. W przypadku długotrwałego leczenia wypróbuj krople do oczu nie zawierające środków konserwujących, aby zapewnić optymalną tolerancję leków. Odpowiednie leki mogą zmniejszyć ilość cieczy wodnistej (np. beta-blokery) lub też zwiększyć jej odpływ (np. krople zawierające analogi prostaglandyn). Kluczowe jest stosowanie leków zgodnie z zaleceniami lekarza, ponieważ tylko wtedy będą one działać prawidłowo.


Alternatywą jest zabieg laserowy (trabekuloplastyka laserowa), którego celem jest poprawa odpływu cieczy wodnistej przez kąt przesączania i w ten sposób obniżenie ciśnienia wewnątrzgałkowego – przynajmniej na kilka lat. Jeśli mimo takiego leczenia jaskra będzie się dalej rozwijać, konieczne może być przeprowadzenie operacji.


Najczęściej wykonywanym zabiegiem operacyjnym jest trabekulektomia. Zabieg ten pozwala zmniejszyć ciśnienie wewnątrzgałkowe poprzez usunięcie fragmentu tzw. beleczkowania i jego okolic. Usprawnia to odpływ cieczy wodnistej z oka i umożliwia jej przedostanie się do spojówki, gdzie zostaje ona wchłonięta.